Ambasador,
Shkëlqesi,
Të dashur miq,

Është një privilegj të jem pjesë e kësaj ekspozite, kushtuar një gruaje, emri i së cilës nuk ka nevojë për prezantim, as në këtë sallë, as në këtë vend, e as kudo tjetër në botë: Anjezë Gonxhe Bojaxhiu, të cilën bota e njohu dhe e nderoi si Nënë Tereza.

E dashura Nënë Tereza është kudo në Shqipëri. Është një emër me të cilin rritemi. Dhe është emri i parë me të cilin përballen vizitorët në hyrjen kryesore të vendit tonë, në aeroport.

Titulli i kësaj ekspozite, “Trashëgimi e përbashkët”, nuk mund të ishte më i përshtatshëm, sepse asnjë fjalë e vetme, asnjë flamur i vetëm, asnjë territor i vetëm nuk mund të përkufizojë plotësisht atë që ajo ishte dhe vazhdon të jetë.

E lindur në Shkup, në një familje shqiptare, ajo u largua në moshën tetëmbëdhjetëvjeçare, duke zgjedhur t’ia kushtonte të gjithë jetën e saj më të varfërve dhe më nevojtarëve të Kalkutës.

E nderuar në vitin 1979 me Çmimin Nobel për Paqen, ajo u ngrit në altar si shenjtore e mbarë botës katolike. Dhe gjatë rrugëtimit të saj u bë diçka edhe më shumë: një emër i njohur dhe një trashëgimi e nderuar në çdo kontinent, nga njerëz që ndoshta nuk do të dinin ta gjenin Shqipërinë në hartë, por që e dinin menjëherë se kush ishte Nënë Tereza.

Atëherë, kujt i përket Nënë Tereza?

Shkupit, ku lindi.

Kombit shqiptar, gjuhën e të cilit fliste dhe identitetin e të cilit e mbarti me vete.

Kalkutës dhe Indisë, ku ajo ndërtoi me duart e veta veprën e jetës së saj.

Kishës Katolike, e cila e ngriti në altar.

Dhe, në fund, mbarë njerëzimit.

Ky, të nderuar kolegë, është kuptimi më i thellë i një trashëgimie të përbashkët. Ajo nuk është një trashëgimi e ndarë në pjesë të vogla; është një trashëgimi e shumëfishuar: sa më shumë duar të kalojë, aq më e pasur bëhet për këdo që e mban.

Jemi të nderuar që kaq shumë nga bota e ndan këtë trashëgimi me ne.

Ka një mësim të rëndësishëm që mund të nxjerrim nga jeta e saj: në ditët e sotme, në shumë vende, është bërë e modës që identiteti të përcaktohet më shumë përmes ndarjeve sesa përmes asaj që njerëzit mund të kenë të përbashkët.

Nënë Tereza na ofron të kundërtën.

Ajo e vlerësonte një qenie njerëzore jo nga kombësia, feja apo pasaporta, por nga nevoja dhe dinjiteti i saj.

Ajo e përkufizonte veten si Nëna e gjërave të vogla të bëra me shumë dashuri. Por t’i ushqeje një njeri, t’i mbaje dorën një gruaje që po vdiste, t’i mësoje një fëmije të lexonte, nuk ishin kurrë gjëra të vogla për personin që i merrte ato. Për ta, ato ishin e gjithë bota.

Nënë Tereza nuk kërkoi monument tjetër përveç vazhdimit të veprës së saj pas vdekjes. Po ta pyesnim, ndoshta do të kishte kundërshtuar organizimin e kësaj ekspozite.

Megjithatë, në një mënyrë modeste, kjo ekspozitë është pjesë e këtij vazhdimi: ajo e përcjell historinë e saj te një brez që ka shumë nevojë për kujtesën se dashuria, kur jepet pa kushte, përbën gjithashtu një nga format më të fuqishme të diplomacisë.

Në një aspekt më personal, jam krenar që në vitin 2012 kam qenë pjesë e përpjekjeve që çuan në miratimin, me konsensus, nga Asambleja e Përgjithshme e Kombeve të Bashkuara, të një rezolute që shpalli 5 shtatorin, ditën kur Nënë Tereza ndërroi jetë, si Ditën Ndërkombëtare të Bamirësisë.

Sepse ajo e mishëronte bamirësinë.

Prandaj jam i kënaqur që sot me ne janë edhe Motrat e Misionareve të Bamirësisë.

Shërbimi juaj i përditshëm është vazhdimi i asaj që Nënë Tereza dëshironte, duke mbajtur gjallë vlerat që ajo mishëronte, dhe ju falënderoj për përkushtimin tuaj.

Përpara se ta mbyll, dëshiroj të kujtoj se këtë vit do të festojmë 70 vjet të marrëdhënieve diplomatike me Indinë.

Gjatë këtyre shtatë dekadave, dy vendet tona kanë ndërtuar një marrëdhënie të karakterizuar nga miqësia, respekti i ndërsjellë dhe bashkëpunimi konstruktiv.

Jemi të vendosur ta vazhdojmë forcimin e këtij partneriteti përmes një dialogu politik më të shpeshtë, një bashkëpunimi më të thelluar ekonomik dhe një bashkëveprimi më të madh në përballimin e sfidave rajonale dhe globale.

Kemi ende punë për të bërë, Ambasador.

Dëshiroj, së fundi, të falënderoj Ambasadën e Indisë dhe Qendrën për Hapje dhe Dialog për sjelljen e kësaj ekspozite për publikun shqiptar, si dhe për ftesën e përzemërt për të qenë pjesë e saj sot.

Faleminderit